II O 15

II O 15 DIOG. LAERT. II 115-116:
ἀλλὰ καὶ Δημήτριος ὁ Ἀντιγόνου [2] καταλαβὼν τὰ Μέγαρα τήν τε οἰκίαν αὐτῷ [scil. Stilponi] φυλαχθῆναι καὶ πάντα τὰ ἁρπασθέντα προὐνόησεν ἀποδοθῆναι. ὅτε καὶ βουλομένῳ παρ' αὐτοῦ τῶν ἀπολωλότων ἀναγραφὴν λαβεῖν ἔφη μηδὲν τῶν οἰκείων ἀπολωλεκέναι˙ παιδείαν γὰρ μηδένα ἐξενηνοχέναι, τόν τε λόγον ἔχειν καὶ τὴν ἐπιστήμην. καὶ αὐτῷ διαλεχθεὶς περὶ ἀνθρώπων εὐεργεσίας οὕτως εἷλεν ὥστε προσέχειν αὐτῷ. [ = [HESYCH. MILES.] de vir. illustr. 61].
PLUTARCH. de lib. educ. 8 p. 5 F:
καί μοι δοκεῖ Στίλπων ὁ Μεγαρεὺς φιλόσοφος ἀξιομνημόνευτον ποιῆσαι ἀπόκρισιν, ὅτε Δημήτριος ἐξανδραποδισάμενος τὴν πόλιν εἰς ἔδαφος κατέβαλε, ὁ δὲιγραῃε; τὸν Στίλπωνα ἤρετο μή τι ἀπολωλεκὼς εἴη. καὶ ὅς "οὐ δῆτα," εἶπε, "πόλεμος γὰρ οὐ λαφυραγωγεῖ ἀρετήν."
PLUTARCH. de tranq. anim. 17 p. 475 C:
ὁ Δημήτριος τὴν Μεγαρέων πόλιν καταλαβὼν ἠρώτησε τὸν Στίλπωνα, μή τι τῶν ἐκείνου διήρπασται˙ καὶ ὁ Στίλπων ἔφη μηδέν' ἰδεῖν "τἀμά" φέροντα.
PLUTARCH. vit. Demetr. 9, 9-10:
ἔτι δὲ τοῦτο πράττων τοῦ φιλοσόφου Στίλπωνος ἐμνήσθη, δόξαν ἔχοντος ἀνδρὸς ᾑρημένου πως ἐν ἡσυχίᾳ καταβιῶναι. μεταπεμψάμενος οὖν αὐτὸν ἠρώτα, μή τις εἴληφέ τι τῶν ἐκείνου. καὶ ὁ Στίλπων "οὐδείς" εἶπεν "οὐδένα γὰρ εἶδον ἐπιστάμαν ἀποφέροντα." τῶν δὲ θεραπόντων σχεδὸν ἁπάντων διακλαπέντων, ἐπεὶ πάλιν αὐτὸν ὁ Δημήτριος ἐφιλοφρονεῖτο καὶ τέλος ἀπαλλαττόμενος εἶπεν˙ "ἐλευθέραν ὑμῶν, ὦ Στίλπων, ἀπολείπω τὴν πόλιν." "ὀρθῶς" ἔφη "λέγεις˙ οὐδένα γὰρ ἁμῶν δοῦλον ἀπολέλοιπας."
SENEC. de const. sap. 5, 6-7:
Megaram Demetrius ceperat, cui cognomen Poliorcetes fuit. ab hoc Stilbon philosophus interrogatus, num [25] aliquid perdidisset: "nihil," inquit, "omnia mea mecum sunt." atqui et patrimonium eius in praedam cesserat et filias rapuerat hostis et patria in alienam dicionem pervenerat et ipsum rex circumfusus victoris excercitus armis ex superiore loco rogitabat. at ille victoriam ille excussit et se urbe capta non invictum tantum sed indemnem esse testatus est. habebat enim vera secum bona, in quae non est manus iniectio, at quae dissipata et direpta ferebantur, non iudicabat sua sed adventicia et nutum fortunae sequentia.
SENEC. ad Lucil. epist. I 9 [ = IX] 18-18:
nihil ominus cum sit amicorum amantissimus, cum illos sibi comparet, saepe praeferat, omne intra se bonum terminabit et dicet, quod Stilbon ille dixit, Stilbon quem Epicuri [fr. 173 Usener p. 153] epistula insequitur. hic enim capta patria, amissis liberis, amissa uxore cum ex incendio publico solus et tamen beatus exiret, interroganti Demetrio, cui cognomen ab exitio urbium Poliorcetes fuit, numquid perdidisset, "omnia, inquit, bona mea mecum sunt." ecce vir fortis ac strenuus! ipsam hostis sui victoriam vicit. "Nihil, inquit, perdidi": dubitare illum coegit, an vicisset. "Omnia mea mecum sunt": iustitia, virtus, prudentia, hoc ipsum, nihil bonum putare quo deripi possit, miramur animalia quaedam, quae per medios ignes sine noxa corporum transeunt: quanto hic mirabilior vir, qui per ferrum et riunas et ignes inlaesus et indemnis evasit! vides quanto facilius sit totam gentem quam unum virum vincere? haec vox illi communis est cum Stoico: aeque et hic intacta bona per concrematas urbes fert.
GNOM. VAT. 743 n. 515 a:
Στίλπων ὁ Μεγαρικὸς φιλόσοφος ἁλούσης αὐτοῦ τῆς πατρίδος ὑπὸ Δημητρίου τοῦ Πολιορκητοῦ καὶ διαρπαγείσης ἀναχθεὶς ἐπὶ τὸν βασιλέα καὶ ἐρωτώμενος εἴ τι δὴ αὐτὸς ἀπώλεσε "τῶν ἐμῶν μὲν οὐδὲν" ἔφη˙ "τὸν γὰρ λόγον καὶ τὴν παιδείαν ἔχω, τὰ δὲ λοιπὰ διὰ τί μᾶλλον ἐμὰ ἢ οὐχὶ τῶν πολιορκούντων;" [ = MAXIM. XVII 67; EXC. E MS. FLOR. IOANN. DAMASC. II 13, 153; COD. VAT. GR. 151 n. 18 f. 244v].
GNOM. VAT. 743 n. 515 b:
〈ὁ αὐτὸς ἐρωτηθεὶς τῆς πόλεως αὐτοῦ διαρπαζομένης ὑπὸ Δημητρίου˙ "μὴ καὶ τῶν σῶν, Στίλπων, τὶ ἀφαιρεῖται;" εἶπεν "οὐδέν˙ οὐ γὰρ πώ ποτ' ἐμὰς βοῦς ἢλασαν, οὐδὲν μὲν ἵππους˙〉 ἄλλως τε οὐδένα στρατιωτῶν ἀρετὴν ἐπ'ὤμων εἶδον ἐκφέροντα." [54 ὁ αὐτὸς . . . . 56 οὐδὲν = MAXIM. XVII 68]. cf. COD. VAT. GR. 1144 f. 231r; APPENDIX. VATIC. n. 103.
THEDOR. METHOCHITES carm. XIX 32-45, ed M. Gigante, "Parola del Passato", XXX (1974) p. 293:

Στίλπωνα φασὶ τόν γε Μεγαρόθεν ἄνδρα σουφόν,
ὁππότε οἱ πάτρην Δημήτριος ἐξενάριξεν
Μακεδόνων βασιλεὺς ἀνδροκτασίῃ σπαργώντων
τῶν αὐτοῦ στρατιωτῶν ἀρπαγᾷ τε προσεόντων
τοῖσιν ἐποίκοισιν ἅτ' ἔθος πολιορκίῃσι,
πυθομένου ἓ βασιλῆος μή τι γ'ἑωυτοῦ
ξύν γ'ἑτέροις ἥρπασται ὤσκε μαθὼν ἀποδοίη,
τὸν δὲ φάναι προσχρησάμενον γ' ἐπέεσσ' Ὁμήροιο˙
"Οὐ γὰρ ἐμὰς βόας ἤλασαν αὐτοῦ οὐδὲ μὲν ἵππους˙
οὐ γάρ τιν' ὅραμ' ἔκ τε φέροντ' ὤμοισιν αὐτοῦ
σουφίαν ἠέ τινα ψυχᾶς ἀρίτιμα κτήματα."
τὰ γὰρ ἔσαν σφέτερ'αὐτοῦ κτήματα κάρτ' ἐρατεινὰ
Στίλπωνος, τὰ μὲν οὔποτ' ἀφαιρήσοιτό τις αὐτοῦ
ὅττι ποτ' ἂν δράσας ἅπαντα κρατερὸς βίηφι.
THEMIST. Περὶ ἀρετῆς p. 37:
Stilpo homo erat Megarensis, Megara autem ab Antigono destructa est. cum urbs illa destructa esset, Antigonus Stilponem omnia, quae ei abrepta essent, recipere iussit. cui Stilpo respondit: nihil meum raptum est, neque enim quemquam ex armatis tuis sapientiam mihi eripuisse vidi. cf.
MAXIM. XVII 69:
οὐ γὰρ πώποτ' ἐμᾶς βοῦς ἢλασαν, οὐδὲ μὲν ἵππους˙ ἄλλως τε δέ, οὐδένα στρατιωτῶν ἀρετὴν ἐπ' ὤμων ἐκφέροντα εἶδον.
IAMBLICHUS ap. SIMPLIC. in Aristot. cat. p. 403,27-19:
ἥκιστα δέ φησιν Ἀριστοτέλης τῶν ἐν ψυχῇ ἀγαθῶν καὶ προαιρέσεως ἐχομένων γενέσθαι στέρησιν˙ οὐδεὶς γὰρ λέγει δικαιοσύνης ἐστερῆσθαι, καὶ ὁ εἰπὼν ὅτι "ἐπιστάμαν οὐδεὶς φέρει" ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἐννοίας εἴρηκεν.